Java, Indonesia

Hallo iedereen!

Eindelijk een nieuwe blog en dit keer vanuit Salatiga, een “klein” dorpje op Java. Java is een groot eiland waar Nederland ongeveer 3 keer inpast en er wonen wel 110 miljoen mensen!  Kun je nagaan hoe de bevolkingsdichtheid hier is

Het is alweer een poosje geleden dat ik een blog geschreven heb mede omdat ik een tijdje in een paradijsje geleeft heb…Dit paradijsje heette Haad Yuan, en je kunt er alleen met een klein taxibootje komen! Een nadeel: Je bent volkomen afgescheiden van zowel de bewoonde als de bereikbare wereld..geen mobiel bereik, en internet zo sloom als in Nederland 10 jaar geleden en vaak hebben ze ook gewoon helemaal geen internet! Behalve dat ik Loisje niet meer kon bellen moet ik bekennen dat ik het eigenlijk helemaal niet zo erg vond want kijk is naar dit uitzicht:!

Dat ziet er goed uit he! Ook was er een trainingsschool “Horizon” die ik bijna dagelijks bezocht. Het waren best goeie trainers en hadden ook goede technieken..Wel erg duur (toerisme) en ja, gewoon lang niet zo goed als in Chiang Mai. Ook dit komt omdat veel toeristen maar een paar dagen meetrainen, en de trainers daardoor ook niet de kans krijgen om iemand echt goed te trainen, want toen ze erachter kwamen dat ik toch beter was als een “toerist” oefende we na de normale training ook een speciale sprong voor een ‘knee’ in het gezicht! Was blij dat ze gezichtsbeschermers hadden ;) Ook heb ik een wedstrijdje gedaan en gewonnen! Niet veel bijzonders, en denk zelfs dat mn tegenstander omgekocht was, zodat het voor buitenlanders aantrekkelijker is om ook te gaan trainen…erg jammer maar dan zie je meteen wat toerisme met de mensen doet. Heb er ondanks dat echt genoten van de zee, houten hutje in de rotsen, veel mensen ontmoet: reizigers van over de hele wereld: Australiers, Canadezen, Ieren, Zwitsers, Koreanen echt alles kom je tegen! Ook was het erg grappig dat iedereen die er kwam bijvoorbeeld zei: K blijf hier ongeveer 3 dagen en bleven ze een week! Mensen die echt overal op de wereld geweest waren zeiden: dit is het mooiste stukje aarde wat ik tot nu toe gezien heb…de zee, het uitzicht vanaf de rotsen, de miljoenen lichtjes in de zee als je er savonds in zwemt, zelfs de dagelijkse regenbui was om van te genieten. ’T voelde als een grote familie, de vriendelijke thaise mensen en de mensen die je er ontmoette, de atmosfeer was er gewoon goed! En dan niet te vergeten het eten…zalig gewoon.

Na een weekje vertoeven op het mooie stukje eiland werd het tijd om naar Indonesia te gaan. Eerst met een klein motorbootje (wat een bootje is met een omgebouwde automotor) naar Ha-drin een klein toeristisch dorpje aan de andere kant van de baai. Ik werd gebracht door ‘the boss’, de eigenaar van de hutjes op de rotsen..een Thaise man die een groot amulet van Budha heel prominent aan een dikke ketting droeg. Hij vertelde me een keer: mensen zijn meestal geneigd om alles wat ze bezitten (ik ook) dicht bij zich te houden, maar als er spullen van je gestolen worden zal God je teruggeven wat je echt nodig hebt! Dat is toch iets moois om naar te kunnen leven, en dat doen de mensen hier ook want hoe arm ze ook zijn ze stralen altijd geluk uit! Uiteindelijk hebben ze ook weinig keus, maar toch krijg je overal een prachtige glimlach Ja, was een goede man, en hebben ook veel lol gehad samen! Vanaf Ha-drin ben ik met een boot naar Koh Samui gevaren, en daarvandaan weer naar Singapore gevlogen. Singapore is groot, ook weer heel erg groot! Op het vliegveld heb je een heleboel shuttles (zwevende treinen) die je naar andere gedeeltes van het vliegveld brengen..kun je nagaan hoe groot! Nja, vanaf Singapore ben ik naar Jakarta gevlogen. In Jakarta heb ik een paar uur moeten wachten omdat het volgende vliegtuig naar Solo s’ochtends om 6 uur vertrok. Was al erg moe want had al 24 uur niet meer geslapen en slapen lukt daar ook gewoon niet..tis er te druk, en daarmee ben je te bang dat je bestolen word. Ben geen mietje, maar besef wel dat je backpack alles is wat je hebt!

Na ongeveer 3o uur reizen, vliegen en wachten kwam ik eindelijk op Solo aan waar mn lieve zwager die sochtends om 5 uur zn nest uit was gegaan me op te wachten. Was moe maar blij, had Ernst-jan ook al een lange tijd niet meer gezien, en was op weg naar een stukje familie, een huis, een douche en een bedje! Aangekomen bleek dat edith een beetje ziek was maar het was erg goed iedereen hier te zien! Dit is het echte Java, zonder toerisme.. een prachtig mooie natuur en vriendelijke mensen en als buitenlander ben je hier toch een beetje bekijks We zijn inmiddels naar een grote vulkaanberg geweest waar we een mooie waterval gezien hebben, en wie weet gaan we deze week ook wel ergens een stukje berg beklimmen!

Zoals veel mensen inmiddels al weten is Britt opgenomen in het ziekenhuis omdat ze buiktyfus heeft. Een paar dagen geleden werd ze behoorlijk ziek en moest ze veel overgeven..elk beetje vocht wat ze binnen kreeg kwam er zo weer uit en ‘t was best aandoenlijk om zo’n lieverd van een kind in een ziekenhuisbed met verkrampte vingertjes aan het infuus te zien liggen..Mensen die me goed kennen weten dat ik eigenlijk een hekel aan kinderen heb, maar Britt en Levi en Ilse zijn echt schatten van kinderen! Gisteren heb ik een pannetje soep voor ze gekookt en naar bed gedaan, en vandaag heb ik ze ook in bed gestopt..het is toch ook zo lief als Levi dan naar je toekomt omdat hij een knuffel van je wil omdat hij anders niet kan slapen!

 Tot zover! Salatiga, Java Indonesia